معبد خورهه شهر : مركزي روستاي خورهه از بخش مرکزي شهرستان محلات با مختصات جغرافيايي 50 درجه و 30 دقيقه طول شرقي و 34 درجه و 4 دقيقه عرض شمال، در شمال شرقي شهر محلات قرار دارد. اين روستا از غرب به کوه سوراخ گاو و از جنوب به کوه خورزرين محدود مي شود. خورهه يکي از روستاهاي کهن استان مرکزي است و در کتاب تاريخ قم در قرن چهارم هجری، مطالب جالب توجهي راجع به خورهه قيد شده است. معبد منسوب به دوره سلوکي پل و کاروانسراي صفوي از آثار مهم آنست. در شرق معبد خورهه و چشمه آن بناي امامزاده خورهه منسوب به سه تن از فرزندان امام کاظم (ع) قرار دارد. در پيرامون اين امامزاده سنگ ها و کتيبه قبور فراواني يافت مي شود. از آن جمله به دو سنگ قبر برجسته مکعب مستطيل با تصوير سرو بلند و کتيبه هايي در طرفين مي توان اشاره کرد. تاريخ اين دو سنگ قبر که به دو برادر تعلق دارد به 1031 ه. ق و 1034 ه. ق مربوط است. امامزاده هفت ايوان با سقف هاي تيرپوش دارد. گنبد امامزاده مخروطي شکل است و به لحاظ معماري بسيار مورد توجه مي باشد.تنها آثار به جا مانده از قصر یا پرستشگاه خورهه نزدیک محلات , دو ستون باریک سنگی با ارتفاع حدود 6 متر  با سر ستون های یونانی و سکوی سنگی مربوط به دوره سلوکی – اشکانی می باشد .در بنای خورهه که دارای طرح یونانی است , ستون ها از حد تناسب کلاسیک میان ارتفاع و قطر تجاوز می کنند و این دلیل نفوذ سبک معماری ایرانی است, که در تخت جمشید هم دیده می شود . درکاوشهای باستان شناسان در منطقه تعداد زیادی سفال و خمره پیدا شده است  کشف سفال های کلینگی(جرینگی) که ظرافت خاصی دارند، اثبات می کند که این خانه یک عمارت اربابی بوده است و بدین ترتیب احتمال معبد بودن بنای خورهه را رد می کند.